Αλογόνο

Ήταν Δευτέρα απόγευμα και μόλις είχα σχολάσει από την δουλειά. Στεκόμουν στην άκρη της αποβάθρας και περίμενα το μετρό για το σπίτι. Επόμενο τρένο σε οκτώ λεπτά έγραφε η επιγραφή. Ήταν από εκείνες τις μουντές Δευτέρες που τίποτα δεν πάει καλά, από εκείνες που η φωνούλα μέσα σου φωνάζει κάθε φορά που στέκεσαι στην άκρη της αποβάθρας ή όταν περνάς από καμία γέφυρα "πήδα, πήδα μην το σκέφτεσαι, πήδα! Ένας ολόκληρος νέος κόσμος σε περιμένει εκεί κάτω!" Σήμερα η φωνή ακουγόταν λίγο δυνατότερα,νομίζω μου θύμιζε την φωνή του Γρήγορη Βαλτινού στην Ανατομία ενός Εγκλήματος. Στιβαρή και άκρως πειστική. Έκανα μερικά βήματα πίσω και ακούμπησα με την πλάτη στον τοίχο της αποβάθρας. Όχι σήμερα σκέφτηκα. Λίγο πιο δίπλα πήρε το μάτι μου ένα ζευγάρι που έμοιαζαν να τσακώνονται. Ο τύπος έδειχνε θυμωμένος και η κοπέλα έμοιαζε έτοιμη να κλάψει. Ίσως να χώριζαν. Ήξεραν άραγε ότι τα μονά αξιοσημείωτα γεγονότα στην ζωή μας είναι οι χωρισμοί; Είναι άλλωστε και τα τελευταία που σβήνονται από την μνήμη μας. Θυμάμαι τους χωρισμούς μου έναν προς έναν σχεδόν με κάθε λεπτομέρεια. Σαν ένα κακό αστείο οι σημαντικότεροι χωρισμοί της ζωής μου συνέβησαν μπροστά από ένα μέσο μαζικής μεταφοράς. Είτε σε μια αποβάθρα του μετρό, είτε μπροστά από μια πιάτσα ταξί, είτε σε έναν σταθμό λεωφορείων επαρχιακής πόλης. Πάντα υπήρχε ένα μέσο μαζικής μεταφοράς. Θυμάμαι την τελευταία φορά σαν χθες. Μια σχέση που τελείωσε πριν καν αρχίσει. Να μιλάμε μου είπε. Πιο το νόημα, είπα εγώ φεύγοντας. Την ξαναείδα μετά από καμπόσους μήνες σε μια ταβέρνα στο Κουκάκι. Ήταν με έναν τύπο και έδειχνε χαρούμενη. Χαιρετηθήκαμε αλλά δεν είχαμε και πολλά να πούμε, μόνο τα τυπικά, αυτά που αντιπαθούσα με όλη μου την ψυχή αλλά είναι τα μόνα που μπορείς να πεις σε τέτοιες περιπτώσεις, που τα μάτια έχουν καταλάβει αυτά που δεν τολμούν να πουν τα χείλη. Που τα βλέμματα, ούτε σκληρά ούτε μαλακά, σε κρατάνε τόσο ώστε να μην θες να φύγεις μα όχι αρκετά για να σε δεσμεύσουν. Σαν το κερί σε μια εποχή που όλοι αγοράζουν λάμπες αλογόνου. Πόσο όμως να κρατήσει ένα κερί; Της χαμογέλασα φεύγοντας, να μην χαθούμε μου είπε. Φυσικά θα τα πούμε της είπα. Και κάπως έτσι δεν την ξαναείδα ποτέ.
 Η κοπέλα δίπλα τώρα έκλαιγε κανονικά. Ανθρώπινες σχέσεις. Το πιο δύσκολο πράγμα στο σύμπαν. Μου αναγνώριζα πάντως ότι το προσπαθούσα. Το προσπαθούσα παρ όλες εκείνες τις επιθετικές παρορμήσεις μου που με έσπρωχναν στην απομόνωση και την μοναχικότητα.
Ήρθε το τρένο,άνοιξαν οι πόρτες και μπήκα. Η κοπέλα πίσω ούρλιαξε κάτι,δεν γύρισα να κοιτάξω.