[...]
Όπου και να κοίταξα
είδα μιζέρια, ανέχεια, απελπισία, οργή, βρωμιά. Παντού, εκτός από την ψυχή μου.
Για κάποιον παράξενο λόγο όλο αυτό δεν με είχε αγγίξει, τουλάχιστον όχι με τρόπο
που θα μπορούσε να γαμήσει την αναλλοίωτη πίστη και την απέραντη αισιοδοξία
μου. Κατά κάποιον τρόπο ήξερα ότι η
ανθρωπότητα δεν ήταν τόσο άσχημη όσο η ανθρωπότητα που μέχρι στιγμής είχα δει. Ήξερα ότι η αυτή η υποβόσκουσα σήψη και
η βαλτώδης κατάσταση στις καρδιές των ανθρώπων
δεν ήταν φυσική τους κατάσταση, αλλά γεννήθηκε από την απογοήτευση, ότι ο κανιβαλισμός
του ανθρώπου από τον άνθρωπο ήταν η συνέπεια, όχι η αιτία, ήταν η απελπισμένη
αντίδραση ρημαγμένων καρδιών που χτυπούν ακόμα.
[...]
"Είχα
δύσκολα παιδικά χρόνια" είπε.
"Ξεπέρασε το",
είπα.
"Ζεις σε συνεχή
άρνηση", είπε. "Αγνοείς τα
προβλήματά σου, τα θέματα που θα έπρεπε να προσπαθείς να λύσεις. Η άρνηση του προβλήματος
είναι η απόδειξη της ύπαρξης του."
"Ξεπέρασε το,"
είπα.
Αυτό είπα τότε
και το ίδιο ακριβώς επαναλαμβάνω και
σήμερα. Άντε γαμήσου και ξεπέρασε το.
Για όλα εσάς τα πλούσια
καθίκια που έχουν υπαρξιακές κρίσεις, έχω μια συμβουλή: Βρείτε μια γαμημένη
δουλειά.
Οι φτωχοί δεν
πάνε σε ψυχιάτρους.
Βρίσκουν μια γαμημένη δουλειά.
Και ακριβώς πρέπει
να κάνετε, παλιομαλάκες. Χτίστε μια γαμημένη πυραμίδα στην ανάγκη. Δεν θα έχετε
ανάγκη ψυχίατρο για να σας βοηθήσει με το άγχη και τις φοβίες σας. Θα
χρειάζεστε
μόνο ένα ζεστό μπάνιο, ένα γεύμα και μια γαμημένη μπύρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου