Νυχτερινός ρεσεψιονίστας σε ξενοδοχείο ημιδιαμονής. Αν τον ρωτούσες δεν ήξερε να σου απαντήσει πως βρήκε την δουλειά. Ήταν η τέταρτη, ίσως και η πέμπτη δουλειά μέσα σε λίγους μήνες. Είχε χάσει τον λογαριασμό. Δεν μπορούσε να στεριώσει σε καμία αλλά δεν τον ένοιαζε ιδιαίτερα πλέον. Κανένα όνειρο, καμία φιλοδοξία. Πίστευε ότι τα καλά χρόνια για αυτόν είχαν περάσει και δεν έχει πάρει χαμπάρι τίποτα.
Παραδόξως του είχε ταιριάξει εκείνη η δουλειά. Του άρεσε. Λάτρευε την ησυχία της. Τα χαμηλωμένα βλέμματα των πελατών, την μυστικοπάθεια τους, τις λίγες βιαστικές κουβέντες τους.
Είχε περάσει πολλά χρονιά ταξιδεύοντας. Φτηνές διαμονές σε φτηνά ξενοδοχεία. Είχε αποκτήσει πλέον οικειότητα με τα δωμάτια τους. Άλλοτε πιο φτηνά,άλλοτε πιο ακριβά. Άλλοτε μεγάλα, άλλοτε μικρά σαν σπιρτόκουτα. Άλλα βρώμικα και άλλα αποστειρωμένα. Δωμάτια ξενοδοχείων με θεά θάλασσα και άλλα με θεά βρώμικα στενά σοκάκια. Μοντέρνα μερικά και άλλα σαν χρονοκάψουλες από άλλες δεκαετίες. Τον γοήτευαν τα δωμάτια των ξενοδοχείων. Η προσωρινή τους χρήση. Ο μεταβατικός τους χαρακτήρας. Η αίσθηση ότι αφήνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου σε έναν αρχικά ξένο χώρο. Ένας τρόπος συνεύρεσης με ταυτόχρονες πολλές απουσίες. Και στο ενδιάμεσο οι καμαριέρες να φροντίζουν να σβήνουν τα σημάδια των προηγούμενων και να αφήνουν το δωμάτιο ανέγγιχτο για τους επόμενους. Καμιά φορά εκεί τις μικρές ώρες λίγο πριν ξημερώσει καθόταν και τα σκεφτόταν όλα αυτά. Σκεφτόταν που αλλού μαζεύονται τόσοι πολλοί άνθρωποι χωρίς να ενοχλεί ο ένας τον άλλο.
Όταν ο κόσμος ήταν λίγος πήγαινε και έλεγε καμιά κουβέντα με τις καμαριέρες και τις χάζευε καθώς καθάριζαν τα δωμάτια. Μια φορά κουβέντιαζε με μια καθώς εκείνη έτριβε με μανία ένα μπάνιο. Με δύναμη, να σβήσουν τα σημάδια. Να μην μείνει τίποτα από πριν. Τόσα πριν τριμμένα με χλωρίνη για να εκλείψουν μια ώρα αρχύτερα. Σκεφτόταν πως οι άνθρωποι γεμίζουν χιλιάδες φωτογραφικά άλμπουμ και σκληρούς δίσκους με αποθηκευμένες αναμνήσεις και την ίδια στιγμή οι καμαριέρες στα ξενοδοχεία σβήνουν τα σημάδια από χιλιάδες άλλες. Οι πελάτες έμπαιναν και έφευγαν βιαστικά. Μετά από κάθε check οut έλεγχε τα δωμάτια. Δωμάτια γεμάτα με υπολείμματα υπάρξεων και αναμνήσεων, έμεναν για λίγο η περισσότερο παγωμένα στον χρόνο. Γεμάτα σημάδια. Ανακατεμένα σεντόνια στο κρεβάτι, πεταμένες πετσέτες στο πάτωμα, λερωμένες κούπες του καφέ στο κομοδίνο, άδεια μπουκάλια ξεχασμένα στο τραπεζάκι της γωνίας. Τασάκια γεμάτα αποτσίγαρα. Τηλεοράσεις ξεχασμένες ανοιχτές σε μια μεταμεσονύκτια εκπομπή τηλεπωλήσεων. Διηγούνταν σιωπηλές ιστορίες που έλεγαν πολλά περισσότερα από όλους τους πελάτες της βάρδιας μαζί.
Πελάτες έμπαιναν και έβγαιναν. Και οι καμαριέρες πίσω τους έσβηναν αναμνήσεις. Θυμήθηκε εκείνη την φορά που βρέθηκαν μαζί σε ένα ξενοδοχείο στο Μπράιτον. Εκείνη είχε πάει για ένα συνέδριο. Εκείνος για μια συναυλία. Εκείνος ήταν ξαπλωμένος και διάβαζε το Mexico City Blues .Εκείνη κοιμόταν διπλά του. Οι σημειώσεις της για το συνέδριο ήταν σκορπισμένες πάνω στο κρεβάτι και στο πάτωμα. Θυμήθηκε την ηρεμία που ένιωθε. Την αίσθηση ότι όλα ήταν για λίγο όπως έπρεπε να είναι. Ότι αφηνόταν σε κάτι νέο. Ότι μπορούσε ξανά να εμπιστευτεί. Πως καταγράφεται σε μια εικόνα η εμπιστοσύνη; Πως κρατάς ανέγγιχτη εκείνη την στιγμή που ξέρεις ότι ο άλλος είναι εκεί και μέσα σου η στιγμή εγγράφεται για πάντα; Το δωμάτιο του ξενοδοχείου εκείνου γέμισε με την αίσθηση εκείνη. Θα πρέπει όταν εκείνοι έφυγαν, οι καμαριέρες να έτριβαν πολύ δυνατά, πολύ έντονα τον χώρο για να σβηστεί η τόση επιθυμία, για να φύγουν τα σημάδια πριν δώσουν το δωμάτιο σε άλλους, πριν χαθεί για πάντα η απόδειξη εκείνης της συνεύρεσης.
Φεβρουάριος 2015, ακούγοντας Sunn O))) & Boris - The Sinking Belle.
Παραδόξως του είχε ταιριάξει εκείνη η δουλειά. Του άρεσε. Λάτρευε την ησυχία της. Τα χαμηλωμένα βλέμματα των πελατών, την μυστικοπάθεια τους, τις λίγες βιαστικές κουβέντες τους.
Είχε περάσει πολλά χρονιά ταξιδεύοντας. Φτηνές διαμονές σε φτηνά ξενοδοχεία. Είχε αποκτήσει πλέον οικειότητα με τα δωμάτια τους. Άλλοτε πιο φτηνά,άλλοτε πιο ακριβά. Άλλοτε μεγάλα, άλλοτε μικρά σαν σπιρτόκουτα. Άλλα βρώμικα και άλλα αποστειρωμένα. Δωμάτια ξενοδοχείων με θεά θάλασσα και άλλα με θεά βρώμικα στενά σοκάκια. Μοντέρνα μερικά και άλλα σαν χρονοκάψουλες από άλλες δεκαετίες. Τον γοήτευαν τα δωμάτια των ξενοδοχείων. Η προσωρινή τους χρήση. Ο μεταβατικός τους χαρακτήρας. Η αίσθηση ότι αφήνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου σε έναν αρχικά ξένο χώρο. Ένας τρόπος συνεύρεσης με ταυτόχρονες πολλές απουσίες. Και στο ενδιάμεσο οι καμαριέρες να φροντίζουν να σβήνουν τα σημάδια των προηγούμενων και να αφήνουν το δωμάτιο ανέγγιχτο για τους επόμενους. Καμιά φορά εκεί τις μικρές ώρες λίγο πριν ξημερώσει καθόταν και τα σκεφτόταν όλα αυτά. Σκεφτόταν που αλλού μαζεύονται τόσοι πολλοί άνθρωποι χωρίς να ενοχλεί ο ένας τον άλλο.
Όταν ο κόσμος ήταν λίγος πήγαινε και έλεγε καμιά κουβέντα με τις καμαριέρες και τις χάζευε καθώς καθάριζαν τα δωμάτια. Μια φορά κουβέντιαζε με μια καθώς εκείνη έτριβε με μανία ένα μπάνιο. Με δύναμη, να σβήσουν τα σημάδια. Να μην μείνει τίποτα από πριν. Τόσα πριν τριμμένα με χλωρίνη για να εκλείψουν μια ώρα αρχύτερα. Σκεφτόταν πως οι άνθρωποι γεμίζουν χιλιάδες φωτογραφικά άλμπουμ και σκληρούς δίσκους με αποθηκευμένες αναμνήσεις και την ίδια στιγμή οι καμαριέρες στα ξενοδοχεία σβήνουν τα σημάδια από χιλιάδες άλλες. Οι πελάτες έμπαιναν και έφευγαν βιαστικά. Μετά από κάθε check οut έλεγχε τα δωμάτια. Δωμάτια γεμάτα με υπολείμματα υπάρξεων και αναμνήσεων, έμεναν για λίγο η περισσότερο παγωμένα στον χρόνο. Γεμάτα σημάδια. Ανακατεμένα σεντόνια στο κρεβάτι, πεταμένες πετσέτες στο πάτωμα, λερωμένες κούπες του καφέ στο κομοδίνο, άδεια μπουκάλια ξεχασμένα στο τραπεζάκι της γωνίας. Τασάκια γεμάτα αποτσίγαρα. Τηλεοράσεις ξεχασμένες ανοιχτές σε μια μεταμεσονύκτια εκπομπή τηλεπωλήσεων. Διηγούνταν σιωπηλές ιστορίες που έλεγαν πολλά περισσότερα από όλους τους πελάτες της βάρδιας μαζί.
Πελάτες έμπαιναν και έβγαιναν. Και οι καμαριέρες πίσω τους έσβηναν αναμνήσεις. Θυμήθηκε εκείνη την φορά που βρέθηκαν μαζί σε ένα ξενοδοχείο στο Μπράιτον. Εκείνη είχε πάει για ένα συνέδριο. Εκείνος για μια συναυλία. Εκείνος ήταν ξαπλωμένος και διάβαζε το Mexico City Blues .Εκείνη κοιμόταν διπλά του. Οι σημειώσεις της για το συνέδριο ήταν σκορπισμένες πάνω στο κρεβάτι και στο πάτωμα. Θυμήθηκε την ηρεμία που ένιωθε. Την αίσθηση ότι όλα ήταν για λίγο όπως έπρεπε να είναι. Ότι αφηνόταν σε κάτι νέο. Ότι μπορούσε ξανά να εμπιστευτεί. Πως καταγράφεται σε μια εικόνα η εμπιστοσύνη; Πως κρατάς ανέγγιχτη εκείνη την στιγμή που ξέρεις ότι ο άλλος είναι εκεί και μέσα σου η στιγμή εγγράφεται για πάντα; Το δωμάτιο του ξενοδοχείου εκείνου γέμισε με την αίσθηση εκείνη. Θα πρέπει όταν εκείνοι έφυγαν, οι καμαριέρες να έτριβαν πολύ δυνατά, πολύ έντονα τον χώρο για να σβηστεί η τόση επιθυμία, για να φύγουν τα σημάδια πριν δώσουν το δωμάτιο σε άλλους, πριν χαθεί για πάντα η απόδειξη εκείνης της συνεύρεσης.
Φεβρουάριος 2015, ακούγοντας Sunn O))) & Boris - The Sinking Belle.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου