Ανίκητος
Πέρα από τη νύχτα που με σκέπαζει
Μαύρη σαν πίσσα που είναι
ό,ποιον θεό και αν υπάρχει,
ευχαριστώ αδάμαστη ψυχή μου.
Μέσα στη δίνη των πραγμάτων
δεν επροσκύνησα, δεν έκλαψα γοερά.
Υπό τον ήχο χτυπημάτων
ματωμένο στέκει το κεφάλι μου, αλλά στεκει ψηλά.
Πέρα απ΄τα όρια αυτού του τόπου,
όπου βασιλεύει μόνο ο τρόμος κι σκιά,
ο φόβος ακλόνητο με βρήκε
κι ατρόμητο θα συνεχίσει να με συναντά.
Λίγο με νοιάζει αν πόρτες κλείνουν
κι αν μες την τιμωρία ζω.
Εγώ της μοίρας μου ο αφέντης
και της ψυχής μου ο καπετάνιος είμαι ‘γώ.
* “Invictus” του W.E. Henley
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου